Aandacht is een kostbaar goed geworden

Als ik in de rij sta, check ik snel social media. Heb ik vijf minuten over voor een overleg, dan werk ik snel nog wat mailtjes weg. Een lieve vriend spreken omdat het te lang geleden was, dat doe ik handig in de auto op weg naar huis. Een dikke duim omhoog voor mijn gevoel van effectiviteit: is het toch maar mooi allemaal gelukt vandaag. Maar af en toe bekruipt me toch een ongemakkelijk gevoel. Zie ik niet iets over het hoofd bij belangrijke zaken, geniet ik voldoende van een fijn gesprek, neem ik wel echt tijd voor familie?

Bij een training onlangs vatte de trainer het samen: doe het met aandacht. Het zette me aan het denken. Hoe vaak geef ik iemand of iets mijn oprechte, onverdeelde aandacht. Misschien wel niet zo vaak als ik zou willen. Het is druk, ik wil veel tegelijk, adhoc zaken nemen regelmatig mijn agenda over en …. , zo kan ik er nog wel een paar noemen. En hoe fijn vind ik het zelf om onverdeelde aandacht te krijgen. Aandacht is een kostbaar goed geworden in onze snelle, overvolle wereld waar iedereen zoveel rollen te vervullen heeft.

Niet voor niets schuilt er waarheid in het gezegde: alles wat je aandacht geeft groeit. Ik hou ‘m dit jaar dicht bij me, dit gezegde. Privé én zakelijk. Ik neem me voor om beter te prioriteren op zaken die mijn onverdeelde aandacht verdienen. Het verhaal van een boze of blije klant, een collega met een goed idee, een ambitie die nu eindelijk wel eens verwezenlijkt wil worden of gewoon een kop koffie met iemand waar ik blij van word.  Ik ben heel benieuwd welke mooie dingen daaruit opbloeien.